بيان كرده مىگويد : « آنها كسانى هستند كه در حفظ نمازهاى خويش مىكوشند » ( * ( وَالَّذِينَ هُمْ عَلى صَلَواتِهِمْ يُحافِظُونَ ) * ) . جالب اينكه : نخستين ويژگى مؤمنان را « خشوع در نماز » و آخرين صفت آنها را « محافظت بر نماز » شمرده است ، از نماز شروع مىشود و به نماز ختم مىگردد چرا كه نماز مهمترين رابطه خلق و خالق است . نماز برترين مكتب عالى تربيت است . نماز وسيله بيدارى روح و جان و بيمه كننده انسان در برابر گناهان است . خلاصه نماز هر گاه با آدابش انجام گيرد زمينه مطمئنى براى همه خوبيها و نيكيها خواهد بود . ياد آورى اين نكته نيز لازم است كه آيه نخست و آيه اخير اشاره به دو مطلب متفاوت مىكند ، و به همين دليل در آيه نخست ، صلاة به صورت « مفرد » و در آيه اخير به صورت « جمع » است ، اولى به مساله خشوع و توجه خاص درونى كه روح نماز است و اثر بر تمام اعضاء مىگذارد اشاره مىكند ، و دومى به مساله آداب و شرائط نماز از نظر وقت و زمان و مكان و همچنين از نظر تعداد نمازها ، و به نمازگزاران و مؤمنان راستين توصيه مىكند در همه نمازها مراقب همه اين آداب و شرائط باشند . در مورد اهميت نماز در مجلدات مختلف اين تفسير مشروحا بحث كرده‌ايم : به جلد نهم صفحه 267 ( ذيل آيه 114 سوره هود ) . و جلد چهارم صفحه 104 ( ذيل آيه 103 سوره نساء ) . و جلد سيزدهم ( ذيل آيه 14 سوره طه ) مراجعه فرمائيد . بعد از ذكر اين صفات ممتاز ، نتيجه نهايى آن را به اين صورت بيان مىكند : « آنها وارثانند » ( * ( أُولئِكَ هُمُ الْوارِثُونَ ) * ) .