در نهايت ظرافت و لطافتند از اعماق خاك تيره بر خلاف قانون جاذبه بيرون فرستد ، و در معرض تابش آفتاب ، و وزش نسيم قرار دهد ، و سرانجام آن را به گياهى بارور ، يا درختى تنومند تبديل كند . اگر او دانه‌هاى باران را نمىفرستاد و محيط بذر و زمين اطراف آن نرم و ملايم و « لطيف » نمىشد آنها هرگز قدرت نمو و رشد نمىداشتند ، اما او با اين باران به آن محيط خشك و خشن ، لطف و نرمش بخشيد تا آماده حركت و نمو گردد . در عين حال از تمام نيازها و احتياجات اين دانه ضعيف از آغاز حركت در زير خاك تا هنگامى كه سر به آسمان كشيده ، آگاه و خبير است . خداوند به مقتضاى لطفش باران را مىفرستد ، و به مقتضاى خبير بودنش اندازه اى براى آن قائل است كه اگر از حد بگذرد سيل است و ويرانى ، و اگر كمتر از حد باشد خشكسالى و پژمردگى و اين است معنى لطيف بودن و خبير بودن خداوند . در آيه 18 سوره مؤمنون نيز مىخوانيم : وَأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّاه فِي الأَرْضِ : « ما از آسمان آبى فرستاديم به اندازه معين ، سپس آن را در زمين ساكن كرديم » ( 1 ) . نشانه ديگرى كه براى قدرت بى پايان و حقانيت ذات پاك او مىآورد اين است كه مىگويد : « آنچه در آسمانها ، و آنچه در زمين است از آن خدا است » ( * ( لَه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ ) * ) . خالق همه او است ، و مالك همه نيز او است ، و به همين دليل بر همه چيز توانايى دارد .

--> ( 1 ) در جلد پنجم تفسير نمونه صفحه 386 ذيل آيه 103 سوره انعام بحث جالبى در باره « لطيف بودن خداوند » داشتيم به آنجا مراجعه فرمائيد .