صريحا در آن آمده ، و در آن دو آيه ديگر نيامده است و به عبارت ديگر تعبير اين آيه منحصر به فرد است . به هر حال با توجه به آنچه در آخرين آيات گذشته ذكر شد كه خداوند وعده دفاع از مؤمنان را داده ، پيوند آيات مورد بحث با آن روشن مىشود . در اين آيات نخست مىگويد : « خداوند به كسانى كه جنگ از طرف دشمنان بر آنها تحميل شده اجازه جهاد داده است ، چرا كه آنها مورد ستم قرار گرفته‌اند » ( * ( أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا ) * ) . سپس اين اجازه را با وعده پيروزى از سوى خداوند قادر متعال تكميل كرده مىفرمايد : « و خدا قدرت بر يارى كردن آنها دارد » ( * ( وَإِنَّ اللَّه عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ ) * ) . اين عبارت كه متضمن وعده كمك الهى است با تعبير به « توانايى خدا » ممكن است اشاره به اين نكته باشد كه اين قدرت الهى وقتى به يارى شما مىآيد كه خود نيز به مقدار تواناييتان كسب قدرت و آمادگى دفاع كنيد تا گمان نكنند كه آنها مىتوانند در خانه‌هاى خود بنشينند و منتظر يارى پروردگار باشند . به تعبير ديگر شما بايد آنچه در توان داريد در اين عالم اسباب به كار گيريد و در آنجا كه قدرت شما پايان مىگيرد در انتظار يارى خدا باشيد ، و اين همان برنامه اى بود كه پيامبر اسلام ص در تمام مبارزاتش به كار مىگرفت و پيروز مىشد . سپس توضيح بيشترى در باره اين ستمديدگانى كه اذن دفاع به آنها داده شده است مىدهد ، و منطق اسلام را در زمينه اين بخش از جهاد روشنتر مىسازد مىگويد : « همان كسانى كه به ناحق از خانه و لانه خود اخراج شدند » ( * ( الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ ) * ) .