5 - و به دنبال اين ويژگيها سرانجام او مردى بود كه همه نعمتهاى خدا را شكرگزارى مىكرد ( * ( شاكِراً لأَنْعُمِه ) * ) . و پس از بيان اين اوصاف پنجگانه به بيان پنج نتيجه مهم اين صفات پرداخته و چنين مىگويد : 1 - « خداوند ابراهيم را براى نبوت و ابلاغ دعوتش برگزيد » ( * ( اجْتَباه ) * ) 2 - « خدا او را به راه راست هدايت كرد » و از هر گونه لغزش و انحراف حفظ نمود ( * ( وَهَداه إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ) * ) . چرا كه هدايت الهى همانگونه كه بارها گفته‌ايم به دنبال لياقتها و شايستگيهايى است كه انسان از خود ظاهر مىسازد چون بى حساب چيزى بى كسى نمىدهند . 3 - « ما در دنيا به او حسنه داديم » ( * ( وَآتَيْناه فِي الدُّنْيا حَسَنَةً ) * ) . « حسنة » به معنى وسيعش كه هر گونه نيكى را در بر مىگيرد ، از مقام نبوت و رسالت گرفته ، تا نعمتهاى مادى و فرزندان شايسته و مانند آن . 4 - « و در آخرت از صالحان است » ( * ( وَإِنَّه فِي الآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ ) * ) . با اينكه ابراهيم از سر سلسله صالحان بود در عين حال مىگويد او از صالحان خواهد بود ، و اين نشانه عظمت مقام صالحان است كه ابراهيم با اينهمه مقام در زمره آنها محسوب مىشود ، مگر نه اينكه خود ابراهيم از خدا اين تقاضا را كرده بود « رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ » : « خداوندا نظر صائب به من عطا كن و مرا از صالحان قرار ده » ( سوره شعرا آيه 83 ) . 5 - آخرين امتيازى كه خدا به ابراهيم در برابر آن همه صفات برجسته داد اين بود كه مكتب او نه تنها براى اهل عصرش كه براى هميشه ، مخصوصا براى امت