124 - شنبه ( و تحريمهاى روز شنبه براى يهود ) بعنوان يك مجازات بود كه در آن هم اختلاف كردند و پروردگارت روز قيامت در ميان آنها در آنچه اختلاف كردند داورى مىكند . تفسير : ابراهيم ( به تنهايى ) يك امت بود ! گفتيم اين سوره سوره بيان نعمتها است و هدف از آن تحريك حس شكرگزارى انسانها است ، به گونه اى كه آنها را به شناخت بخشنده اينهمه نعمت برانگيزد . در آيات مورد بحث سخن از يك مصداق كامل بنده شكرگزار خدا ، يعنى « ابراهيم » قهرمان توحيد ، به ميان آمده كه مخصوصا از اين نظر نيز براى مسلمانها عموما و عربها خصوصا الهام آفرين است كه او را پيشوا و مقتداى نخستين خود مىدانند . از ميان صفات برجسته اين مرد بزرگ به پنج صفت اشاره شده است . 1 - در آغاز مىگويد « ابراهيم خود امتى بود » ( * ( إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً ) * ) . در اينكه چرا نام « امت » بر ابراهيم گذارده شده ، مفسران نكات مختلفى ذكر كرده‌اند كه چهار نكته از آن قابل ملاحظه است : - ابراهيم آن قدر شخصيت داشت كه به تنهايى يك امت بود ، چرا كه گاهى شعاع شخصيت انسان آن قدر افزايش مىيابد كه از يك فرد و دو فرد و يك گروه فراتر مىرود و شخصيتش معادل يك امت بزرگ مىشود . - ابراهيم رهبر و مقتدا و معلم بزرگ انسانيت بود و به همين جهت به او « امت » گفته شده ، زيرا امت به معنى اسم مفعولى به كسى گفته مىشود كه مردم به او اقتدا كنند و رهبريش را بپذيرند . البته ميان اين معنى و معنى اول پيوند معنوى خاصى برقرار است زيرا