[ سوره النحل ‹ 16 › : آيات 120 تا 124 ] إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّه حَنِيفاً وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ‹ 120 › شاكِراً لأَنْعُمِه اجْتَباه وَهَداه إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ‹ 121 › وَآتَيْناه فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَإِنَّه فِي الآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ ‹ 122 › ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَما كانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ‹ 123 › إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيه وَإِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيه يَخْتَلِفُونَ ‹ 124 › ترجمه : 120 - ابراهيم ( به تنهايى ) يك امت بود مطيع فرمان خدا ، و خالى از هر گونه انحراف ، و هرگز از مشركان نبود . 121 - او شكرگزار نعمتهاى پروردگار بود ، خدا او را برگزيد ، و به راه راست هدايتش كرد . 122 - و ما در دنيا به او همت نيكو داديم ، و در آخرت از صالحان است . 123 - سپس به تو وحى فرستاديم كه از آئين ابراهيم ، كه خالى از هر گونه انحراف بود و از مشركان نبود ، پيروى كن .