گروهى معتقدند اشاره به سرزمين مكه است و شايد تعبير « * ( يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ ) * » ( روزى آن منطقه به طور فراوان از هر مكانى فرا مىرسيد ) باعث تقويت اين احتمال شده است چرا كه اين تعبير دليل بر اين است كه آن منطقه يك منطقه توليد كننده مواد مورد نياز نبوده ، بلكه از خارج به آن حمل مىشده ، و از اين گذشته با جمله « يُجْبى إِلَيْه ثَمَراتُ كُلِّ شَيْءٍ » ( ثمرات همه چيز به سوى آن آورده مىشود ) كه در سوره قصص آيه 57 آمده و قطعا اشاره به سرزمين « مكه » است بسيار سازگار است . ولى مشكل آن است كه از نظر تاريخى چنين حادثه اى به طور آشكار در مورد مكه ديده نمىشود كه روزى بسيار پر نعمت و امن و امان باشد ، و روز ديگر قحطى و ناامنى آن را به شدت فرا گيرد . بعضى ديگر گفته‌اند اين داستان مربوط به گروهى از بنى اسرائيل بوده است كه در منطقه آبادى مىزيستند و بر اثر كفران نعمت گرفتار قحطى و ناامنى شدند . شاهد اين سخن حديثى است كه از امام صادق ع نقل شده كه فرمود : « گروهى از بنى اسرائيل آن قدر زندگى مرفهى داشتند كه حتى از مواد غذايى مجسمه‌هاى كوچك مىساختند و گاهى با آن بدن خود را نيز پاك مىكردند ، اما سرانجام كار آنها به جايى رسيد كه مجبور شدند همان مواد غذايى آلوده را بخورند و اين همان است كه خداوند در قرآن فرموده : « * ( ضَرَبَ اللَّه مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً . . . ) * » ( 1 ) . روايات ديگرى نزديك به همين مضمون از امام صادق ع و تفسير على بن

--> ( 1 ) تفسير نور الثقلين جلد 3 صفحه 91 ( توجه داشته باشيد كه حديث فوق از تفسير عياشى است و احاديث تفسير عياشى مرسله است ) .