در آيه بعد هم چنان ، سخن از آينده شوم مشركان ، به خاطر پرستيدن بتها است ، مىفرمايد ، در صحنه قيامت كه معبودهاى ساختگى و انسانهايى كه همچون بت پرستش مىشدند در كنار پرستش كنندگان قرار مىگيرند ، « هنگامى كه اين عابدان ، معبودان خود را مىبينند مىگويند پروردگارا ! اينها همان ، شريكانى هستند كه ما براى تو ساختيم و به جاى خواندن تو آنها را مىخوانديم » ( * ( وَإِذا رَأَى الَّذِينَ أَشْرَكُوا شُرَكاءَهُمْ قالُوا رَبَّنا هؤُلاءِ شُرَكاؤُنَا الَّذِينَ كُنَّا نَدْعُوا مِنْ دُونِكَ ) * ) . اين معبودان نيز ، ما را در اين كار وسوسه كردند و در حقيقت شريك جرم ما بودند ، بنا بر اين سهمى از عذاب و مجازات ما را براى آنها قرار ده . در اين هنگام به فرمان خدا ، « بتها به سخن در مىآيند و به عابدان خود مىگويند شما قطعا دروغگو هستيد » ! ( * ( فَأَلْقَوْا إِلَيْهِمُ الْقَوْلَ إِنَّكُمْ لَكاذِبُونَ ) * ) . ما نه شريك خدا بوديم و نه شما را وسوسه كرديم و نه محكوم به پذيرش بخشى از مجازاتتان هستيم . در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد : 1 - تعبير به * ( شُرَكاءَهُمْ ( شركاى بت پرستان ) به جاى « شركاء اللَّه » ( شريكان خدا ) به خاطر اين است كه بتها هرگز شريك پروردگار نبودند ، بلكه اين شركاء تخيلى و پندارى و كاذب را بت پرستان براى خود ساخته بودند ، و چه بهتر كه به خود آنها نسبت داده شود نه به خدا . علاوه بر اين چنان كه در گذشته ديديم ، بت پرستان بخشى از چهارپايان و زراعتهاى خود را به بتها اختصاص مىدادند و آنها را شريك خود مىساختند . 2 - [ 2 - در عرصه قيامت بتها نيز ظاهر مىشوند ] از آيه فوق استفاده مىشود كه بتها نيز در عرصه قيامت ، ظاهر مىشوند