نه تنها انسانهايى كه همچون فرعون و نمرود ، معبود واقع شدند بلكه بتهاى بىجان نيز در آنجا حضور دارند . در آيه 98 از سوره انبياء خطاب به مشركان مىخوانيم إِنَّكُمْ وَما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّه حَصَبُ جَهَنَّمَ : « شما و آنچه را غير از خدا پرستش مىكنيد آتشگيره جهنمند » . 3 - [ 3 - مشركان اعتراف مىكنند كه اين معبودها را پرستش مىكردند ] در آيه بالا مىخوانيم مشركان در آن روز مىگويند « ما اين معبودها را پرستش مىكرديم » البته اين سخن دروغى نيست كه بتها بخواهند آنها را تكذيب كنند . ولى ممكن است اين تكذيب به خاطر آن باشد كه معبودهاى ساختگى ، لياقت خود را براى پرستش تكذيب مىكنند ، و يا اينكه عابدين ، جمله ديگرى را هم اضافه مىكردند كه خدايا اين معبودها نيز در وسوسه كردن ما شريك بودند و در جواب مىشنوند كه شما دروغ مىگوئيد ، ما قدرت بر وسوسه نداشتيم . 4 - [ 4 - تعبير به « * ( فَأَلْقَوْا إِلَيْهِمُ الْقَوْلَ ) * » ] تعبير به « * ( فَأَلْقَوْا إِلَيْهِمُ الْقَوْلَ ) * » ( سخن به آنها مىافكنند ) به جاى « قالوا لهم » ( به آنها مىگويند ) شايد به خاطر آن است كه بتها قدرتى بر سخن گفتن از خود ندارند و اگر سخنى مىگويند به خاطر القاى پروردگار است ، يعنى خداوند سخنى به آنها القا مىكند و آنها همان را به پرستش كنندگان خود القا مىنمايند . در آيه بعد اضافه مىكند كه بعد از اين سخن و شنيدن پاسخ « همگى در پيشگاه خدا اظهار تسليم مىكنند » و غرور و نخوت و تعصبهاى كوركورانه اين عابدان نادان با ديدن چهره حق كنار مىرود و سر تعظيم در پيشگاهش فرود مياورند