چرا كه آنجا سراى برخورد با نتيجه‌ها و بازتابهاى عمل است نه جاى انجام عمل و يا جبران و اصلاح ، درست همانند ميوه اى كه از شاخه جدا مىشود كه دوران رشد و نموش پايان گرفته است . آيه بعد اضافه مىكند اين ظالمان ستم پيشه هنگامى كه از مرحله حساب گذشته و در برابر عذاب الهى قرار گرفتند گاهى تقاضاى تخفيف و گاهى تقاضاى مهلت مىكنند ، اما « هنگامى كه ظالمان مجازات را ببينند نه به آنها تخفيف عذاب داده مىشود و نه مهلت » ( * ( وَإِذا رَأَى الَّذِينَ ظَلَمُوا الْعَذابَ فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ وَلا هُمْ يُنْظَرُونَ ) * ) . نكته جالب توجه اينكه در اين دو آيه به چهار مرحله از حالات مجرمان اشاره شده كه مشابه آن را در اين جهان نيز با چشم خود مىبينيم : نخستين مرحله اينكه مجرم مىكوشد با پشت هم اندازى خود را تبرئه كند . هنگامى كه به اين هدف نائل نشد در مرحله دوم تلاش مىكند كه طرف را بر سر مهر آورد ، سرزنشهاى او را به جان بخرد و رضايت او را حاصل كند . اگر اين مرحله نيز كارگر نشد ، در مرحله سوم تقاضاى تخفيف عذاب مىكند ، مىگويد مجازات بكن اما كمتر ؟ اگر آن هم به خاطر عظمت گناهش مؤثر نيفتاد تقاضاى مهلت مىكند ، و اين آخرين تلاش براى نجات از مجازات است . ولى قرآن مىگويد : اعمال اين ستمكاران آن قدر زشت و بار گناهانشان سنگين است كه نه اجازه دفاع مىيابند ، نه موفق به جلب رضايت مىشوند ، نه تخفيفى در كارشان است ، و نه مهلتى ! .