هم تاكيدى است بر مساله توحيد و شناخت خدا ، و هم در لابلاى آن اشاره اى به مساله معاد است ، و هم با ذكر اين نعمتها ، حس شكرگزارى بندگان را تحريك كرده ، آنها را از اين طريق به خدا نزديكتر مىسازد ، مجموع اين جهات سه گانه پيوند اين آيات و آيات گذشته را روشن مىسازد . از سوى ديگر در آخرين آيه بحث گذشته ، سخن از نازل كردن آيات قرآن كه حيات جان آدمى است در ميان بود ، و در نخستين آيه مورد بحث ، سخن از نزول باران از آسمان كه مايه حيات جسم آدمى است به ميان آمده . نخست مىگويد : « خداوند از آسمان آبى فرستاد و زمين را بعد از آنكه مرده بود بوسيله آن حيات بخشيد » ( * ( وَاللَّه أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَحْيا بِه الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها ) * ) . « در اين امر نشانه روشنى است از عظمت خدا ، براى آنها كه گوش شنوا دارند » ( * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ ) * ) . مساله حيات و زندگى زمين به وسيله نزول آب باران از آسمان ، در آيات متعددى از قرآن ، بيان شده است ، زمينهاى خشكيده و خاموش و بى روح كه گاهى خشكسالى آنها را چنان از كار انداخته كه انسان هرگز باور نمىكند در گذشته در آغوشش گياهى پرورش يافته ، و يا در آينده ، موجود زنده اى در دامانش تولد خواهد يافت ، اما چند باران پى در پى و به دنبال آن تابش اشعه حياتبخش آفتاب ، آن را به حركت در مىآورد ، گويى خفته اى است كه بيدار مىشود و يا صحيحتر مرده اى است كه بادم مسيحايى باران به حيات باز گردد ، انواع گلها و گياهها در آن آشكار مىشود و به دنبال آن حشرات و پرندگان و انواع حيوانات از هر طرف به سوى آن مىآيند و زمزمه حيات و زندگى سر مىدهند . خلاصه در آن سرزمين كه سابقا مرده و خاموش بود چنان غلغله اى بر پا