مىشود كه آدمى را مبهوت مىكند ، و اين راستى يكى از شاهكارهاى آفرينش است . هم نشانه اى است از قدرت و عظمت آفريدگار ، و هم دليلى است بر امكان معاد كه چگونه مردگان بار ديگر لباس حيات در تن مىكنند ، و هم نعمت بزرگى است از نعمتهاى خداوند ، مخصوصا نعمتى مانند باران كه بندگان كمترين زحمتى براى ايجاد آن متحمل نمىشوند ! . بعد از نعمت آب كه مسلما نخستين پايه حيات است ، به نعمت وجود چهار پايان و مخصوصا ماده غذايى بسيار مفيدى مانند شير كه از آنها گرفته مىشود اشاره كرده مىگويد : « و در وجود چهار پايان درس عبرت بزرگى براى شما قرار دارد » ( * ( وَإِنَّ لَكُمْ فِي الأَنْعامِ لَعِبْرَةً ) * ) . چه عبرتى از اين برتر كه : « از درون شكم اين حيوانات از ميان غذاهاى هضم شده ، و خون ، شير خالص و گوارا به شما مىنوشانيم » ( * ( نُسْقِيكُمْ مِمَّا فِي بُطُونِه مِنْ بَيْنِ فَرْثٍ وَدَمٍ لَبَناً خالِصاً سائِغاً لِلشَّارِبِينَ ) * ) . « فرث » در لغت به معنى غذاهاى هضم شده درون معده است كه به مجرد رسيدن به روده‌ها ماده حياتى آن جذب بدن مىگردد ، و تفاله‌هاى آن به خارج فرستاده مىشود ، در آن حال كه اين غذاى هضم شده در درون معده است به آن « فرث » مىگويند و هنگامى كه تفاله‌هاى آن خارج شد « روث » ( سرگين ) گفته مىشود . مىدانيم كه مقدار كمى از غذا مانند بعضى از مواد قندى و همچنين آب از همان ديواره‌هاى معده جذب بدن مىشود ، اما قسمت عمده هنگامى كه غذاى هضم شده منتقل به روده‌ها شد وارد خون مىگردد ، و نيز مىدانيم كه شير از غده‌هاى مخصوصى كه درون پستان است تراوش مىكند و مواد اصلى آن از خون