تفسير : معبودهاى مرده و فاقد شعور ! از آنجا كه در آيات گذشته به دو قسمت از مهمترين صفات خدا اشاره شد كه هيچيك از آن در بتها و معبودهاى ساختگى نيستند ( خالقيت موجودات ، و بخشيدن نعمتها ) در نخستين آيات مورد بحث به سومين صفت « معبود حقيقى » اشاره مىشود كه علم و دانايى است ، مىگويد : « و خداوند مىداند آنچه را پنهان مىداريد و آنچه را آشكار مىسازيد » ( * ( وَاللَّه يَعْلَمُ ما تُسِرُّونَ وَما تُعْلِنُونَ ) * ) . پس چرا به دنبال بتها مىرويد كه نه كمترين سهمى در خالقيت جهان دارند ، نه كوچكترين نعمتى به شما بخشيده‌اند ، و نه از اسرار درون و اعمال برون شما آگاهند ؟ اينها چگونه معبودى هستند كه فاقد همه صفات لازم و ارزشمندند ؟ ! بار ديگر روى مساله خالقيت تكيه مىكند ، ولى از آيه مشابه آن كه قبلا داشتيم فراتر مىرود و مىگويد : « معبودهايى را كه آنها مىخوانند نه تنها چيزى را خلق نمىكنند بلكه خودشان مخلوقند » ( * ( وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّه لا يَخْلُقُونَ شَيْئاً وَهُمْ يُخْلَقُونَ ) * ) . تا كنون بحث در اين بود كه اينها خالق نيستند و به همين دليل لايق عبادت نمىباشند اكنون مىگويد آنها خود مخلوقند ، نيازمند و محتاجند ، با اينحال چگونه مىتوانند تكيه گاه انسانها گردند و گروهى از كارشان بگشايند ؟ اين چه داورى ابلهانه اى است ؟ !