با تمام پيشرفتى كه در زندگى و تمدن مادى بشر به وجود آمده ، هنوز دريا يكى از مهمترين منابع تغذيه انسان را تشكيل مىدهد ، و همه سال صدها هزار تن از گوشت تازه اى كه دست لطف پروردگار براى انسانها پرورش داده ، از دريا صيد مىشود . لذا اكنون كه جمعيت كره زمين رو به افزايش است و بعضى در مطالعات ابتدايى خود احساس مىكنند خطر كمبود مواد غذايى مردم جهان را براى آينده تهديد مىكند ، افكار دانشمندان متوجه درياها شده و چشم اميد خود را به آن دوخته‌اند تا از طريق پرورش و تكثير نسل انواع ماهيها بتوانند اين كمبود را به مقدار قابل ملاحظه اى بر طرف سازند . اين از يك سو ، از سوى ديگر مقرراتى براى جلوگيرى از آلوده شدن آب درياها و از ميان رفتن نسل ماهىها وضع كرده‌اند كه از مجموع آن اهميت جمله فوق كه در چهارده قرن قبل در قرآن نازل شده است روشنتر مىشود . ديگر از منافع آن مواد زينتى است كه از درياها استخراج مىشود لذا اضافه مىكند : « تا از آن زينتى براى پوشيدن استخراج كنيد » ( * ( وَتَسْتَخْرِجُوا مِنْه حِلْيَةً تَلْبَسُونَها ) * ) . انسان مانند چهارپايان نيست كه ذوق نداشته باشد ، بلكه يكى از ابعاد معروف چهارگانه روح انسان را حس زيبايى تشكيل مىدهد كه سرچشمه پيدايش شعر و هنر اصيل و مانند آنها است . بدون شك اين بعد از روح انسانى نقش مؤثرى در حيات بشر دارد ، لذا بايد به طرز صحيح و سالمى - دور از هر گونه افراط و تفريط و اسراف و تبذير - اشباع گردد . آنها كه غرق در تجمل پرستى و انواع زينتند به همان گونه گمراهند كه افراد خشك و مخالف هر گونه زينت چرا كه يكى در طرف افراط و مايه نابودى