لطف پروردگار شدائد جاى خود را به نعمتها مىدهد ، آنها مىگويند شدائد گذشته كفاره گناهان ما بود ، و تمام معاصى ما با آن شسته شد ما ديگر پاك و پاكيزه شديم ! ، و از مقربان درگاه خدا و به همين دليل نيازى به توبه و بازگشت به درگاه او نداريم ! سپس اضافه مىكند « تنها افراد با ايمان كه صبر را در برابر شدائد و حوادث سخت زندگى پيشه كرده‌اند و در همه حال از اعمال صالح فروگذار نمىكنند ، از تنگنظرىها و ناسپاسيها و غرور ، و تكبر بر كنارند » ( * ( إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ ) * ) . آنها نه به هنگام وفور نعمت ، مغرور مىشوند و خدا را فراموش مىكنند ، و نه به هنگام شدت و مصيبت مايوس مىگردند و كفران مىكنند ، بلكه روح بزرگ و فكر بلندشان « نعمت » و « بلا » را هر دو در خود هضم كرده و در هر حال از ياد خدا و وظائفشان غافل نمىگردند . و به همين دليل « براى اين افراد آمرزش و پاداش بزرگى خواهد بود » ( * ( أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ ) * ) . در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد : امت معدوده و ياران مهدى ع 1 - در روايات متعددى كه از طرق اهل بيت ع به ما رسيده ، امت معدوده به معنى نفرات كم ، و اشاره به ياران مهدى ع گرفته شده است ، به اين ترتيب معنى آيه نخستين چنين مىشود : اگر ما مجازات اين ستمگران و بدكاران را به قيام مهدى و يارانش واگذار كنيم آنها مىگويند چه چيز جلو عذاب خدا را گرفته است ؟