3 - آنها به عكس منافقان كه خدا را فراموش كرده بودند « نماز را بر پا مىدارند » و به ياد خدا هستند و با ياد و ذكر او ، دل را روشن ، و عقل را بيدار و آگاه مىدارند ( * ( وَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ ) * ) . 4 - آنها بر خلاف منافقان كه افرادى ممسك و بخيل هستند بخشى از اموال خويش را در راه خدا ، و حمايت خلق خدا ، و به بازسازى جامعه ، انفاق مىنمايند « و زكات اموال خويش را مىپردازند » ( * ( وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ ) * ) . 5 - منافقان فاسقند و سركش ، و خارج از تحت فرمان حق ، اما مؤمنان « اطاعت فرمان خدا و پيامبر او مىكنند » ( * ( وَيُطِيعُونَ اللَّه وَرَسُولَه ) * ) . در پايان اين آيه اشاره به نخستين امتياز مؤمنان از نظر نتيجه و پاداش كرده ، مىگويد : « خداوند آنها را به زودى مشمول رحمت خويش مىگرداند » ( * ( أُولئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللَّه ) * ) . كلمه « رحمت » كه در اينجا ذكر شده مفهومى بسيار وسيع دارد كه هر گونه خير و بركت و سعادتى را در اين جهان و جهان ديگر ، در برمىگيرد ، و اين جمله در حقيقت نقطه مقابل حال منافقان است كه خداوند آنها را لعنت كرده ، و از رحمت خود دور ساخته است . شك نيست كه وعده رحمت به مؤمنان از طرف خداوند ، از هر نظر قطعى و اطمينان بخش است ، « زيرا او هم قدرت دارد ، و هم حكيم است » ، نه بدون علت وعده مىدهد ، و نه هنگامى كه وعده داد ، از انجام آن عاجز مىماند . ( * ( إِنَّ اللَّه عَزِيزٌ حَكِيمٌ ) * ) . آيه بعد قسمتى از اين رحمت واسعه الهى را كه شامل حال افراد با ايمان مىشود و در دو جنبه « مادى » و « معنوى » شرح مىدهد . نخست مىفرمايد : « خداوند به مردان و زنان با ايمان باغهايى از بهشت