تفسير : در اين آيه همانگونه كه از مضمون آن استفاده مىشود سخن از فرد يا افرادى در ميان است كه پيامبر ص را با گفته‌هاى خود آزار مىدادند و مىگفتند « او انسان خوشباور ، و دهنبينى است » ( * ( وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ ) * ) . « اذن » در اصل به معنى گوش است ، ولى به اشخاصى كه زياد به حرف مردم گوش مىدهند ، و به اصطلاح « گوشى » هستند نيز اين كلمه اطلاق مىشود . آنها در حقيقت يكى از نقاط قوت پيامبر ص را كه وجود آن در يك رهبر كاملا لازم است ، به عنوان نقطه ضعف نشان مىدادند و از اين واقعيت غافل بودند كه يك رهبر محبوب ، بايد نهايت لطف و محبت را نشان دهد ، و حتى الامكان عذرهاى مردم را بپذيرد ، و در مورد عيوب آنها پرده درى نكند ( مگر در آنجا كه اين كار موجب سوء استفاده شود ) . لذا قرآن بلافاصله اضافه مىكند كه : « به آنها بگو اگر پيامبر گوش به سخنان شما فرا مىدهد ، و عذرتان را مىپذيرد ، و به گمان شما يك آدم گوشى است اين به نفع شما است » ! ( * ( قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ ) * ) . زيرا از اين طريق آبروى شما را حفظ كرده ، و شخصيتتان را خرد نمىكند عواطف شما را جريحه دار نمىسازد ، و براى حفظ محبت و اتحاد و وحدت شما از اين طريق كوشش مىكند ، در حالى كه اگر او فورا پرده‌ها را بالا مىزد ، و دروغگويان را رسوا مىكرد ، دردسر فراوانى براى شما فراهم مىآمد ، علاوه بر اينكه آبروى عده اى به سرعت از بين مىرفت ، راه بازگشت و توبه بر آنها بسته مىشد ، و افراد آلوده اى كه قابل هدايت بودند در صف بدكاران جاى مىگرفتند