تفسير : عدمشان به ز وجود ! در نخستين آيات فوق يكى ديگر از نشانه‌هاى كذب و دروغ آنها را بيان كرده و در حقيقت بحثى را كه در آيات قبل گذشت و فرمود وَاللَّه يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ تكميل مىكند و مىگويد : « اينها اگر راست مىگويند و آماده شركت در جهادند و تنها منتظر اذن تواند مىبايست همه وسائل جهاد را از سلاح و مركب و هر چه در توان دارند فراهم ساخته باشند » در حالى كه هيچگونه آمادگى در آنها ديده نمىشود ( * ( وَلَوْ أَرادُوا الْخُرُوجَ لأَعَدُّوا لَه عُدَّةً ) * ) . « اينها افراد تاريكدل و بى ايمانى هستند كه خدا از شركت آنها در ميدان پر افتخار جهاد كراهت دارد لذا توفيق خود را از آنها سلب كرده و آنان را از حركت باز داشته است » ( * ( وَلكِنْ كَرِه اللَّه انْبِعاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ ) * ) ( 1 ) . در اينكه گوينده اين سخن كيست ؟ آيا خداوند يا پيامبر است ؟ و يا نفس و باطن خودشان است ؟ در ميان مفسران گفتگو است ، ولى ظاهر اين است كه يك فرمان تكوينى است كه از باطن تاريك و آلوده آنها برخاسته و مقتضاى عقيده فاسد و اعمال زشت آنها است و بسيار ديده مىشود كه مقتضاى حال را به صورت امر يا نهى بيرون مىآورند از آيه فوق به خوبى استفاده مىشود كه هر عمل و نيتى اقتضايى دارد كه خواه ناخواه دامان انسان را مىگيرد ، و همه كس شايستگى و لياقت آن را ندارند كه در كارهاى بزرگ و راه خدا گام بردارند ، اين توفيق را خداوند نصيب كسانى مىكند كه پاكى نيت و آمادگى و اخلاص در آنان سراغ دارد .

--> 1 - « ثبطهم » از ماده « تثبيط » به معنى توقيف و جلوگيرى از انجام كار است .