آن ارزشى دارد ، و نه انبوه اجتماعشان در اطراف خانه كعبه . خداوند پاك و منزه است ، و خانه او نيز بايد پاك و پاكيزه باشد و دستهاى آلودگان از خانه خدا و مساجد بايد به كلى قطع گردد . در آيه بعد براى تكميل اين سخن شرايط آباد كنندگان مساجد و كانونهاى پرستش و عبادت را ذكر مىكند ، و براى آنها پنج شرط مهم بيان مىدارد و مىگويد : « تنها كسانى مساجد خدا را آباد مىسازند كه ايمان به خدا و روز رستاخيز دارند » ( * ( إِنَّما يَعْمُرُ مَساجِدَ اللَّه مَنْ آمَنَ بِاللَّه وَالْيَوْمِ ) * الآخر ) اين اشاره به شرط اول و دوم است ، كه جنبه اعتقادى و زير بنائى دارد و تا آن نباشد هيچ عمل پاك و شايسته و خالصى از انسان سر نمىزند ، بلكه اگر ظاهرا هم شايسته باشد ، در باطن آلوده به انواع غرضهاى ناپاك خواهد بود . بعد به شرطهاى سوم و چهارم اشاره كرده ، و مىگويد : « و نماز را بر پا دارد و زكات را بدهد » ( * ( وَأَقامَ الصَّلاةَ وَآتَى الزَّكاةَ ) * ) . يعنى ايمانش به خدا و روز رستاخيز تنها در مرحله ادعا نباشد ، بلكه با اعمال پاكش آن را تاييد كند ، هم پيوندش با خدا محكم باشد و نماز را به درستى انجام دهد ، و هم پيوندش با خلق خدا ، و زكات را بپردازد . سرانجام به آخرين شرط اشاره كرده ، و مىگويد « و جز از خدا نترسد . » ( * ( وَلَمْ يَخْشَ إِلَّا اللَّه ) * ) . قلبش مملو از عشق به خدا است و تنها احساس مسئوليت در برابر فرمان او مىكند ، بندگان ضعيف را كوچكتر از آن مىشمرد كه بتوانند در سرنوشت او و جامعه او و آينده او و پيروزى و پيشرفت او و بالآخره در آبادى كانون عبادت او ، تاثيرى داشته باشند .