دلهاى مؤمنان را فرو مىنشاند « . ( * ( وَيُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ ) * ) . اين جمله ممكن است تاكيدى براى جمله سابق ( * ( وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ ) * ) بوده باشد و نيز ممكن است با آن متفاوت باشد و جمله گذشته اشاره به اين باشد كه در پرتو پيروزى اسلام دلهايى كه سالها به خاطر اسلام و پيامبر ص مىطپيد و ناراحت و بيمار بود بهبودى يافت ، و جمله دوم اشاره به اين است كه دلهايى كه به خاطر از دست دادن عزيزان و بستگان و تحمل انواع آزارها و شكنجه‌ها پر از ناراحتى بود آرامش خود را با كشته شدن دشمنان سنگدل باز مىيابد . و در پايان آيه مىفرمايد « خداوند توبه هر كسى را كه بخواهد ( و مصلحت بداند ) مىپذيرد » ( * ( وَيَتُوبُ اللَّه عَلى مَنْ يَشاءُ ) * ) . « و خداوند از نيات توبه كنندگان آگاه است و دستورهايى را كه در باره آنها و همچنين پيمانشكنان داده است حكيمانه مىباشد » ( * ( وَاللَّه عَلِيمٌ حَكِيمٌ ) * ) . ضمنا جمله‌هاى اخير اشاره به آن است كه ممكن است در آينده بعضى از آنها از در توبه در آيند بايد توجه داشته باشند كه خدا توبه آنها را مىپذيرد و و شدت عمل در مقابل آنها جايز نيست و نيز بشارتى است به اينكه چنين افرادى در آينده به سوى مسلمانها خواهند آمد و توفيق الهى به خاطر آمادگى روحيشان شامل حال آنها خواهد شد . به طور كلى بعضى از مفسران آيات اخير را از اخبار غيبى قرآن و از نشانه‌هاى صدق دعوت پيامبر دانسته‌اند زيرا آنچه قرآن در آن بيان كرده واقع شده است . در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد 1 - در اينكه منظور از اين گروه چه اشخاصى هستند ، باز در ميان مفسران گفتگو است ، بعضى اشاره به يهود و بعضى به اقوامى كه در آينده با مسلمانان