باز گردند و نماز را بر پا دارند و زكات را ادا كنند ، آنها را رها سازيد « و مزاحمشان نشويد . ( * ( فَإِنْ تابُوا وَأَقامُوا الصَّلاةَ وَآتَوُا الزَّكاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ ) * ) . و در اين صورت با ساير مسلمانان كمترين تفاوتى را ندارند و در همه احكام و حقوق با آنها شريكند . « زيرا خداوند آمرزنده و مهربان است » ، و كسى را كه به سوى او باز گردد ، از در خود نمىراند ( * ( إِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ ) * ) . سپس اين موضوع را در آيه بعد با دستور ديگرى تكميل مىكند تا ترديدى باقى نماند كه هدف اسلام از اين دستور تعميم توحيد و آئين حق و عدالت است ، نه استعمار و استثمار و قبضه كردن اموال يا سرزمينهاى ديگران ، و مىگويد : « اگر يكى از بت پرستان از تو در خواست پناهندگى كند به او پناه ده تا سخن خدا را بشنود » ( * ( وَإِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجارَكَ فَأَجِرْه حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّه ) * ) . يعنى در نهايت آرامش با او رفتار كن ، و مجال انديشه و تفكر را به آنها بده تا آزادانه به بررسى محتواى دعوت تو بپردازند ، و اگر نور هدايت بر دل آنها تابيد آن را بپذيرند . بعد اضافه مىكند كه « او را پس از پايان مدت مطالعه به جايگاه امن و امانش برسان » تا كسى در اثناء راه مزاحم او نگردد . ( * ( ثُمَّ أَبْلِغْه مَأْمَنَه ) * ) . و سرانجام علت اين دستور سازنده را چنين بيان مىكند كه : « اين بخاطر آن است كه آنها قومى بى اطلاع و ناآگاهند » ( * ( ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْلَمُونَ ) * ) . بنا بر اين اگر درهاى كسب آگاهى به روى آنها باز گردد ، اين اميد ميرود كه از بت پرستى كه زائيده جهل و نادانى است خارج شوند ، و به راه توحيد و خدا كه مولود علم و دانش است گام بگذارند . در منابع شيعه و اهل سنت نقل شده كه يكى از بت پرستان پس از الغاى