[ سوره الأعراف ‹ 7 › : آيه 171 ] وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّه ظُلَّةٌ وَظَنُّوا أَنَّه واقِعٌ بِهِمْ خُذُوا ما آتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُوا ما فِيه لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ‹ 171 › ترجمه : 171 - و ( نيز بخاطر بياور ) هنگامى را كه كوه را بر فراز آنها همچون سايبانى بلند كرديم ، آن چنان كه گمان كردند بر آنها فرود خواهد آمد ( و در اين حال از آنها پيمان گرفتيم و گفتيم ) آنچه را به شما ( از احكام و دستورات ) داده‌ايم با قدرت ( و جديت ) بگيريد و آنچه را در آن است به ياد داشته باشيد ( و عمل كنيد ) تا پرهيزگار شويد . تفسير : آخرين سخن درباره قوم يهود « نتقنا » از ماده « نتق » ( بر وزن قلع ) در اصل به معنى كندن چيزى از جايش و به سوى ديگرى پرتاب كردن است ، به زنانى كه زياد فرزند مىآورند نيز « ناتق » مىگويند ، زيرا به آسانى فرزند را از محيط رحم جدا كرده و به خارج مىگذارند . اين آيه آخرين آيه اى است كه در اين سوره پيرامون زندگى بنى اسرائيل سخن مىگويد و در آن سرگذشت ديگرى را به جمعيت يهود يادآورى مىكند ، سرگذشتى كه هم درس عبرت است و هم دليل بر سپردن يك پيمان ، مىگويد : « به خاطر بياوريد هنگامى كه كوه را بالاى سر آنها قرار داديم ، آن چنان كه گويى سايبانى بر سر آنها بود » ( * ( وَإِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّه ظُلَّةٌ ) * ) .