تقوا و زكات نيز بدون پيروى از رهبرى او تكميل نمىشود . لذا مىگويد : « كسانى مشمول اين رحمت مىشوند كه از فرستاده پروردگار پيروى كنند » ( * ( الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ ) * ) . سپس براى اين رسول ، شش صفت علاوه بر مقام رسالت بيان مىكند : 1 - او پيامبر خدا است ( النبى ) . نبى به كسى گفته مىشود كه پيام خدا را بيان مىكند و به او ، وحى نازل مىشود - هر چند مامور به دعوت و تبليغ نباشد - اما رسول كسى است كه علاوه بر مقام نبوت ، مامور به دعوت و تبليغ به سوى آئين خدا و ايستادگى در اين مسير مىباشد . در حقيقت رسالت مقامى است بالاتر از نبوت ، بنا بر اين در معنى رسالت ، نبوت هم افتاده است ، ولى چون آيه در مقام تشريح و توضيح و تفصيل پيامبر ص است ، آن دو را مستقلا ذكر كرده . در واقع آنچه به طور سربسته در مفهوم رسول افتاده ، به صورت مستقل و روشن به عنوان تجزيه و تحليل صفات او ذكر شده است . 2 - پيامبرى كه درس نخوانده و از ميان توده جمعيت برخاسته ، از سرزمين مكه ام القرى ، كانون اصلى توحيد طلوع كرده است ( الامى ) . درباره مفهوم « امى » كه از ماده « ام » بمعنى مادر يا « امت » به معنى جمعيت گرفته شده است در ميان مفسران گفتگو است ، جمعى آن را به معنى درس نخوانده مىدانند ، يعنى به همان حالتى كه از مادر متولد شده باقى مانده و مكتب استادى را نديده است ، و بعضى آن را به معنى كسى كه از ميان امت و توده مردم برخاسته ، نه از ميان اشراف ، و مترفين و جباران ، و بعضى به مناسبت اينكه مكه را « ام القرى » مىگويند اين كلمه را مرادف « مكى » دانسته‌اند . روايات اسلامى كه در منابع مختلف حديث وارد شده نيز بعضى آن را