تفسير : در اين آيات صحنه ديگرى را از گفتگوى فرعون و اطرافيانش پيرامون وضع موسى ع بيان مىكند ، و از قرائنى كه در خود آيه است ، چنين برمىآيد كه محتواى اين آيات مربوط به مدتى پس از جريان مبارزه موسى با ساحران است . در نخستين آيه مىگويد : « جمعيت اشراف و اطرافيان فرعون به عنوان اعتراض به او گفتند ، آيا موسى و بنى اسرائيل را به حال خود رها مىكنى كه در زمين فساد كنند ، و تو و خدايانت را رها سازند » ؟ ! ( * ( وَقالَ الْمَلأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَ تَذَرُ مُوسى وَقَوْمَه لِيُفْسِدُوا فِي الأَرْضِ وَيَذَرَكَ وَآلِهَتَكَ ) * ) . از اين تعبير به خوبى استفاده مىشود كه فرعون بعد از شكست در برابر موسى ع مدتى او و بنى اسرائيل را آزاد گذارد ( البته آزادى نسبى ) و آنها نيز بيكار ننشستند و به تبليغ آئين موسى ع پرداختند تا آنجا كه قوم فرعون از نفوذ و پيشرفت آنها بيمناك شدند ، و نزد فرعون آمدند و او را تشويق به شدت عمل در برابر موسى و بنى اسرائيل كردند . آيا اين دوران آزادى نسبى بخاطر ترس و وحشتى بود كه در دل فرعون از معجزه كوبنده موسى ع به وجود آمد ؟ و يا اختلافى بود كه ميان مردم مصر و حتى قبطيان درباره موسى ع و آئين او پيدا شده بود ، و جمعى به او تمايل پيدا كرده بودند ، و فرعون مشاهده مىكرد ، نمىتواند در چنين شرائطى دست به كار شود و شدت عمل به خرج دهد ؟ هر دو احتمال به ذهن فرعون نزديك است و ممكن است هر دو توأما چنين اثرى در فكر فرعون گذارده باشد .