فرعون نيز بلافاصله وعده مساعد به آنها داد و گفت : « آرى نه تنها اجر و پاداش مادى خواهيد داشت ، بلكه از مقربان درگاه من نيز خواهيد شد » ! ( * ( قالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ ) * ) . و به اين ترتيب هم وعده « مال » به آنها داد و هم وعده « مقام بزرگ » ، و از تعبير آيه اين چنين استفاده مىشود كه تقرب به فرعون در آن محيط چيزى بالاتر از مال و ثروت بود ، و يك موقعيت به اصطلاح معنوى محسوب مىشد كه مىتوانست سرچشمه اموال فراوان ديگرى گردد . سرانجام موعد معينى براى مقابله موسى ع با ساحران تعيين شد و چنان كه در دو سوره « طه » و « شعراء » آمده است ، از همه مردم به عنوان يك دعوت عمومى براى مشاهده اين ماجرا دعوت به عمل آمد ، و اينها نشان مىدهد كه فرعون به پيروزى نهايى خود ايمان داشت . روز موعود فرا رسيد و ساحران همه مقدمات كار خود را فراهم ساخته بودند ، يك مشت ريسمان و عصا كه درون آنها گويا مواد شيميايى مخصوصى قرار داده شده بود تهيه كردند كه در برابر تابش آفتاب به صورت گازهاى سبكى در مىآمد و آن طنابها و عصاهاى توخالى را به حركت در مىآورد . صحنه عجيبى بود ، موسى ع تك و تنها ( فقط برادرش با او بود ) در برابر انبوه جمعيت ساحران و مردم زيادى كه غالبا طرفدار و پشتيبان آنها بودند ، قرار گرفت . ساحران با غرور مخصوصى رو به سوى موسى ع كردند و گفتند : « يا تو شروع به كار كن و عصا را بيفكن و يا ما آغاز مىكنيم و وسائل خود را مىافكنيم » ( * ( قالُوا يا مُوسى إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ وَإِمَّا أَنْ نَكُونَ نَحْنُ الْمُلْقِينَ ) * ) .