كرده‌ام ؟ باز مىگويد گناه بزرگى انجام داده اى ! سرانجام پرده از روى آن برداشته و آن را تشريح مىكند ، اين طرز بيان فكر طرف را تدريجا آماده مىسازد تا به اهميت عمل خلاف خويش واقف گردد . در آيه بعد اشاره به جواب لجوجانه و غير منطقى قوم لوط كرده ، مىگويد : آنها هيچگونه جوابى در برابر دعوت اين پيامبر خيرخواه و دلسوز و مصلح نداشتند جز اينكه با خشم و عصبانيت : « گفتند لوط و پيروان او را از شهر خود بيرون كنيد ، گناهشان چيست ؟ گناهشان اين است كه مردمى پاكند و گناه نمىكنند » ! و نه تنها با ما همصدا نمىشوند ، بلكه مزاحم ما نيز هستند ! ( * ( وَما كانَ جَوابَ قَوْمِه إِلَّا أَنْ قالُوا أَخْرِجُوهُمْ مِنْ قَرْيَتِكُمْ إِنَّهُمْ أُناسٌ يَتَطَهَّرُونَ ) * ) . و اين جاى تعجب نيست كه يك جمعيت آلوده و گناهكار ، افراد پاكدامن را به جرم پاكدامنى از خود برانند ، آنها چنين افرادى را مزاحم شهوات خويش مىبينند ، و نقاط قوت و افتخار چنين پاكدامنانى در نظر آنها نقطه ضعف و عيب بود ! . اين احتمال نيز در تفسير جمله « * ( إِنَّهُمْ أُناسٌ يَتَطَهَّرُونَ ) * » وجود دارد ، كه قوم لوط مىخواستند اين پيامبر و پيروانش را متهم به تظاهر و رياكارى كنند ، همانطور كه بسيار شنيده‌ايم و در اشعار خوانده‌ايم كه افراد شرابخوار آلوده افراد پاك را متهم به رياكارى مىكنند ، و « خرقه آلوده به شراب خويش » را از « سجاده زاهد » برتر مىشمارند ، و اين يك نوع تبرئه كاذب است كه اين آلودگان بدبخت براى خود دست و پا مىكنند . با توجه به آنچه در سه آيه فوق بيان شد ، هر داور منصفى مىتواند حكم