محكوميت چنين قوم و ملتى را صادر كند كه در برابر پند و اندرز منطقى و نصيحت و خيرخواهى يك مصلح بزرگ اجتماعى ، تنها متوسل به زور و تهديد و تهمت شوند ، لذا در آيه بعد خداوند مىفرمايد « چون كار به اينجا رسيد ما لوط و پيروان واقعى و خاندانش را كه پاكدامن بودند ، نجات بخشيديم جز همسرش كه او را در ميان قوم تبهكار رها ساختيم ، زيرا او هم از نظر عقيده و آئين و مذهب با آنان هماهنگ بود » ( * ( فَأَنْجَيْناه وَأَهْلَه إِلَّا امْرَأَتَه كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ ) * ) ( 1 ) . بعضى گفته‌اند كلمه « اهل » گرچه معمولا به خويشاوندان نزديك گفته مىشود ، ولى در آيه بالا به پيروان راستين او نيز اطلاق شده يعنى آنها نيز جزء خانواده او محسوب شده‌اند ، ولى بطورى كه از آيه 36 سوره ذاريات برمىآيد هيچكس از قوم لوط جز خانواده و كسان نزديك او ايمان نياوردند ، بنا بر اين « اهل » در اينجا به همان معنى اصلى يعنى بستگان نزديك است . از آيه 10 سوره تحريم اجمالا استفاده مىشود كه همسر لوط در آغاز زن سربه راهى بود ، سپس راه خيانت را پيش گرفت و دشمنان لوط را جرئت بخشيد . در آخرين آيه اشاره بسيار كوتاه و پر معنى به مجازات شديد و وحشتناك اين قوم كرده مىگويد : « ما بارانى بر آنها فرستاديم » ( اما چه بارانى ؟ ! بارانى از سنگ كه آنها را درهم مىكوبيد و نابود مىكرد ) ( * ( وَأَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً ) * ) . گرچه در آيه فوق نوع اين باران بيان نشده است اما از ذكر كلمه « مطرا » ( بارانى ) به طور سربسته روشن مىشود كه از بارانهاى معمولى نبوده بلكه بارانى از سنگ بوده چنان كه در آيه 83 سوره هود آمده است .

--> ( 1 ) « غابر » به كسى مىگويند كه همراهانش بروند و او باقى بماند ، همانطور كه خانواده لوط با او رفتند و تنها همسر او در شهر باقى ماند و به سرنوشت گنهكاران گرفتار شد .