چندان درشتند كه زراعتها را بشويند و زمينها را ويران كنند ، و نه چندان كوچكند كه در فضا سرگردان بمانند ، آرام و ملايم بر زمين مىنشينند ، و آهسته در آن نفوذ مىكنند و محيط را براى رستاخيز بذرها و دانه‌ها آماده مىسازند ، زمينى كه در خشكى مىسوخت و شباهت كامل به منظره يك گورستان خاموش و خشك داشت ، تبديل به كانون فعالى از حيات و زندگى و باغهاى پر گل و پر ميوه مىشود . و به دنبال آن اضافه مىكند : « اين چنين مردگان را از زمين بيرون مىآوريم » و لباس حيات را در اندامشان مىپوشانيم ( * ( كَذلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتى ) * ) . اين مثال را براى آن آورديم كه نمونه معاد را در اين دنيا كه همه سال در برابر چشم شما تكرار مىشود به شما نشان دهيم « تا متذكر گرديد » ( * ( لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ) * ) ( 1 ) . در آيه بعد براى اينكه گمان نشود يك نواخت بودن باران دليل آن است كه همه سرزمينها يكسان زنده شوند ، و براى اينكه روشن گردد ، استعدادها و آمادگيهاى متفاوت سبب استفاده‌هاى مختلف از مواهب الهى مىشود مىگويد : « سرزمين شيرين و پاكيزه گياهان پربركت و مفيد و سودمند خود را به اذن پروردگارش بيرون مىفرستد » ( * ( وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُه بِإِذْنِ رَبِّه ) * ) . « اما زمينهاى شوره زار و خبيث و زشت ، چيزى جز گياهان ناچيز و كم ارزش

--> ( 1 ) براى توضيح بيشتر در زمينه آيات مختلفى كه مساله رستاخيز و معاد را با ذكر شواهد زنده از همين زندگى دنيا بيان مىكند به كتاب « معاد و جهان پس از مرگ » مراجعه فرمائيد .