نمىروياند « ( * ( وَالَّذِي خَبُثَ لا يَخْرُجُ إِلَّا نَكِداً ) * ) ( 1 ) . همچنين فرمان رستاخيز ، گر چه سبب تجديد حيات و جان گرفتن انسانها مىگردد ، ولى همه انسانها يكسان وارد محشر نمىشوند ، آنها نيز همانند زمينهاى شيرين و شوره زار با هم متفاوتند ، تفاوتى كه از اعمال و عقائد و نياتشان سرچشمه مىگيرد . و در پايان آيه مىفرمايد : « اين چنين آيات را براى كسانى كه شكرگزارند و از آن استفاده مىكنند و راه هدايت را مىپويند بيان مىكنيم » ( * ( كَذلِكَ نُصَرِّفُ الآياتِ لِقَوْمٍ يَشْكُرُونَ ) * ) . آيه فوق در حقيقت اشاره به يك مساله مهم است كه در زندگى اين جهان و جهان ديگر در همه جا تجلى مىكند ، و آن اينكه تنها « فاعليت فاعل » براى به ثمر رسيدن يك موضوع ، كافى نيست بلكه استعداد و « قابليت قابل » نيز شرط است ، از دانه‌هاى باران حياتبخشتر و لطيفتر تصور نمىشود ، اما همين بارانى كه در لطافت طبعش كلامى نيست در يك جا سبزه و گل مىروياند و در جاى ديگر خس و خاشاك !

--> ( 1 ) « نكد » به معنى شخص بخيل و ممسكى است كه به آسانى چيزى به كسى نمىدهد و اگر هم بدهد بسيار ناچيز و كم ارزش خواهد بود ، زمينهاى شوره زار و نامساعد در آيه فوق تشبيه به چنين كسى شده است .