با او ندارد ، به هر كجا بخواهد مىرود ، بدون اينكه كسى حضورش را احساس كند ، حتى طبق بعضى از روايات در درون وجود انسان همچون جريان خون در رگها حركت مىكند ! آيا اين با عدالت پروردگار سازگار است ؟ ! آيه در پاسخ اين سؤال احتمالى مىگويد : « ما شياطين را اولياء و سرپرستان افراد بىايمان قرار داديم » ( * ( إِنَّا جَعَلْنَا الشَّياطِينَ أَوْلِياءَ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ ) * ) . يعنى آنها هرگز اجازه ورود به منطقه روح و قلب افرادى كه آمادگى خود را براى پذيرش آنان اعلام نداشته‌اند ندارند ، و به تعبير ديگر گامهاى نخستين از طرف خود انسان برداشته مىشود و اجازه ورود به كشور تن از طرف او داده مىشود ، و تنها پس از موافقت خود انسان است كه شيطان مىتواند از مرزهاى روح او بگذرد ، بنا بر اين كسانى كه دريچه‌هاى روح خود را به روى شياطين ببندند ، آنها قدرت عبور از آن را نخواهند داشت . آيات ديگر قرآن نيز شاهد اين حقيقت است ، در سوره نحل آيه 100 مىخوانيم إِنَّما سُلْطانُه عَلَى الَّذِينَ يَتَوَلَّوْنَه وَالَّذِينَ هُمْ بِه مُشْرِكُونَ : « تسلط شيطان بر آنها است كه به او عشق مىورزند و او را سرپرست خود انتخاب كرده‌اند و كسانى كه او را پرستش مىكنند » . و در آيه 42 سوره حجر مىخوانيم إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ إِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغاوِينَ : « تو بر بندگان من تسلط نخواهى داشت ، مگر بر گمراهانى كه از تو پيروى مىكنند » . به تعبير ديگر : درست است كه ما شيطان و همكارانش را نمىبينيم ، ولى به اصطلاح ردپاى آنها را مىتوانيم مشاهده كنيم ، هر جا مجلس گناه است ، و در هر نقطه اى وسائل معصيت ، آماده است ، و در هر موقع پاى زرق و برق دنيا و تجمل پرستى به ميان مىآيد ، و به هنگام طغيان غرائز ، و در موقع برافروخته شدن آتش خشم و غضب حضور شيطان قطعى است ، و گويا در چنين مواردى ، انسان صداى وسوسه