تفسير : در تعقيب بحثهايى كه در مورد انحرافات يهود ، در آيات قبل ، گذشت ، اين آيات و آيات بعد از انحرافات مسيحيان سخن مىگويد نخست از مهمترين انحراف مسيحيت يعنى مساله « الوهيت مسيح » و « تثليث معبود » بحث كرده مىگويد : « بطور مسلم آنها كه گفته‌اند خدا همان مسيح بن مريم است ، كافر شدند » ( * ( لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّه هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ ) * ) . چه كفرى از اين بالاتر كه خداوند نامحدود از هر جهت را ، با مخلوقى كه از هر جهت محدود است يگانه و متحد بدانند ، و صفات مخلوق را براى خالق قرار دهند ؟ ! در حالى كه خود مسيح ع با صراحت به بنى اسرائيل گفت : « خداوند يگانه اى را پرستش كنيد كه پروردگار من و شما است » ( * ( وَقالَ الْمَسِيحُ يا بَنِي إِسْرائِيلَ اعْبُدُوا اللَّه رَبِّي وَرَبَّكُمْ ) * ) . و به اين ترتيب بيزارى خود را از هر گونه شرك و غلو در مورد خويش نفى كرد و خود را همانند ديگران مخلوقى از مخلوقات خدا معرفى نمود . و نيز مسيح براى تاكيد اين مطلب و رفع هر گونه ابهام و اشتباه اضافه كرد : « هر كس شريكى براى خدا قرار دهد خداوند بهشت را بر او حرام كرده و جايگاه او آتش است » ( * ( إِنَّه مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّه فَقَدْ حَرَّمَ اللَّه عَلَيْه الْجَنَّةَ وَمَأْواه النَّارُ ) * ) . و باز براى تاكيد بيشتر و اثبات اين حقيقت كه شرك و غلو يك نوع ظلم آشكار است به آنها گفت : « براى ستمگران و ظالمان هيچگونه يار و ياورى وجود نخواهد داشت » ( * ( وَما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ ) * ) . همانطور كه در سابق هم اشاره كرده‌ايم تاريخ مسيحيت مىگويد : تثليث