آن جمعيت ) شده نيز اشاره به همين نكته مىباشد . نكته ديگر اين كه قرآن در مورد تشويق به كار نيك ( شفاعت حسنه ) مىگويد « نصيبى » از آن به تشويق كننده مىرسد ، در حالى كه در مورد « شفاعت سيئه » مىگويد : « كفلى » از آن به آنها مىرسد . و اين اختلاف تعبير به خاطر آن است كه « نصيب » به معنى بهره وافر از امور مفيد و سودمند است و « كفل » به معنى سهم از چيزهاى پست و بد است ( 1 ) . آيه فوق يكى از منطقهاى اصيل اسلام را در مسائل اجتماع روشن مىسازد و تصريح مىكند كه مردم در سرنوشت اعمال يكديگر از طريق شفاعت و تشويق و راهنمايى شريكند ، بنا بر اين هر گاه سخن يا عمل و يا حتى سكوت انسان سبب تشويق جمعيتى به كار نيك يابد شود ، تشويق كننده سهم قابل توجهى از نتائج آن كار خواهد داشت بدون اينكه چيزى از سهم فاعل اصلى كاسته شود . در حديثى از پيامبر ص چنين نقل شده : من امر بمعروف او نهى عن منكر او دل على خير او اشار به فهو شريك و من امر بسوء او دل عليه او اشار به فهو شريك : هر كس به كار نيكى يا نهى از منكرى كند و يا مردم را راهنمايى به عمل خير نمايد ، و يا به نحوى موجبات تشويق آنها را فراهم سازد ، در آن عمل سهيم و شريك است ، و همچنين هر كس دعوت به كار بد يا راهنمايى و تشويق نمايد او نيز شريك است . در اين حديث سه مرحله براى دعوت اشخاص به كار خوب و بد ذكر شده ، مرحله امر ، مرحله دلالت و مرحله اشاره كه به ترتيب مرحله قوى و متوسط و ضعيف است ، به اين ترتيب هر گونه دخالت در وادار كردن ديگرى به كار

--> ( 1 ) كفل ( بر وزن طفل ) در اصل به معنى قسمت عقب پشت حيوان است كه سوار شدن بر آن ناراحت كننده مىباشد و به همين جهت هر گونه گناه و سهم بد را كفل مىگويند و نيز به كارى كه سنگينى و زحمت داشته باشد كفالت گفته مىشود .