شدت هر چه تمامتر مورد تقبيح قرار گرفته و محكوم شده است و يكى از گناهان كبيره محسوب مىشود . ولى قابل توجه اين است كه زشتى رشوه سبب مىشود كه اين هدف شوم در لابلاى عبارات و عناوين فريبنده ديگر انجام گيرد و رشوه خوار و رشوه دهنده از نامهايى مانند هديه ، تعارف ، حق و حساب ، حق الزحمه و انعام استفاده كنند ولى روشن است اين تغيير نامها به هيچ وجه تغييرى در ماهيت آن نمىدهد و در هر صورت پولى كه از اين طريق گرفته مىشود حرام و نامشروع است . در نهج البلاغه در داستان هديه آوردن « اشعث بن قيس » مىخوانيم كه او براى پيروزى بر طرف دعواى خود در محكمه عدل على ع متوسل به رشوه شد و شبانه ظرفى پر از حلواى لذيذ به در خانه على ع آورد و نام آن را هديه گذاشت على ع بر آشفت و فرمود : « هبلتك الهبول ا عن دين اللَّه اتيتنى لتخدعنى ؟ . . . و اللَّه لو اعطيت الاقاليم السبعة بما تحت افلاكها على ان اعصى اللَّه فى نملة اسلبها جلب شعيرة ما فعلته و ان دنياكم عندى لاهون من ورقة فى فم جرادة تقضمها ما لعلى و لنعيم يفنى و لذة لا تبقى » ( 1 ) . « سوگواران بر عزايت اشك بريزند ، آيا با اين عنوان آمده اى كه مرا فريب دهى و از آيين حق باز دارى ؟ . . . به خدا سوگند اگر هفت اقليم را با آنچه در زير آسمانهاى آنها است به من دهند كه پوست جوى را از دهان مورچه اى به ظلم بگيرم هرگز نخواهم كرد ، دنياى شما از برگ جويده اى در دهان ملخ براى من كمارزشتر است على را با نعمتهاى فانى و لذتهاى زودگذر چه كار ؟ . . . » اسلام رشوه را در هر شكل و قيافه اى محكوم كرده است ، در تاريخ زندگى پيغمبر اكرم ص مىخوانيم كه : به او خبر دادند يكى از فرماندارانش رشوه اى در شكل هديه پذيرفته ، حضرت بر آشفت و به او فرمود : كيف تاخذ ما ليس لك به حق ؟ !

--> ( 1 ) نهج البلاغه ، خطبه 224 .