است ، زيرا هنگامى كه مساله انفاق به فراموشى سپرده شود ، و ثروتها در دست گروهى معدود جمع گردد و در برابر آنان اكثريتى محروم و بينوا وجود داشته باشد ديرى نخواهد گذشت كه انفجار عظيمى در جامعه به وجود مىآيد ، كه نفوس و اموال ثروتمندان هم در آتش آن خواهد سوخت و از اينجا رابطه مساله انفاق و پيشگيرى از هلاكت روشن مىشود . بنا بر اين انفاق ، قبل از آنكه به حال محرومان مفيد باشد به نفع ثروتمندان است ، زيرا تعديل ثروت حافظ ثروت است . امير مؤمنان على ع در يكى از كلمات قصارش به اين حقيقت اشاره . فرموده ، مىگويد : حصنوا اموالكم بالزكاة : « اموال خويش را با دادن زكات حفظ كنيد » ( 1 ) . و به تعبير بعضى از مفسران ، خوددارى از انفاق فى سبيل اللَّه هم سبب مرگ روح انسانى به خاطر بخل خواهد شد ، و هم مرگ جامعه به خاطر عجز و ناتوانى ، مخصوصا در نظامى همچون نظام اسلام كه بر نيكو كارى بنا شده است ( 2 ) . 2 - سوء استفاده از مضمون آيه همانگونه كه اشاره كرديم بعضى از عافيت طلبان براى فرار از جهاد فى سبيل اللَّه به جمله « * ( وَلا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ) * » ( با دست خويش ، خود را به هلاكت نيفكنيد ) چسبيده‌اند و رسوايى را به آنجا رسانيده كه قيام امام حسين ع را در عاشورا كه سبب نجات و بقاى اسلام در برابر دشمنانى همچون بنى اميه شد ، مصداق اين آيه شمرده‌اند ، غافل از اينكه اگر اين باب گشوده شود ، جهاد به كلى بايد تعطيل گردد ، اصولا تهلكه با شهادت دو مفهوم متباين دارد ، تهلكه به معنى مرگ بىدليل است در حالى كه شهادت قربانى شدن در راه هدف و نايل گشتن به

--> ( 1 ) نهج البلاغه ، حكمت 146 . ( 2 ) تفسير فى ضلال القرآن ، جلد اول صفحه 276 .