حَزَناً أَلَّا يَجِدُوا ما يُنْفِقُونَ ، آرى در چنين شرايطى نقش انفاقها بسيار مهم و سرنوشتساز بود . جمله « * ( وَلا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ) * » ( با دست خويش خود را به هلاكت نيفكنيد ) هر چند در مورد ترك انفاق ، براى جهاد اسلامى وارد شده ، ولى مفهوم وسيع و گسترده اى دارد كه موارد زياد ديگرى را نيز شامل مىشود ، از جمله اينكه انسان حق ندارد از جاده‌هاى خطرناك ( چه از نظر ناامنى و چه عوامل جوى يا غير آن ) بدون پيشبينىهاى لازم بگذرد ، يا غذايى كه به احتمال قوى آلوده به سم است تناول كند ، و يا حتى در ميدان جهاد بدون نقشه و برنامه وارد عمل شود ، در تمام اين موارد ، انسان بىجهت جان خود را به خطر انداخته و مسئول است . ولى اينكه بعضى از ناآگاهان ، هر گونه جهاد ابتدايى را القاء نفس در هلاكت پنداشته‌اند ، و گاه تا آنجا به پيش مىروند كه قيام سالار شهيدان امام حسين ع در كربلا را مصداق آن مىشمرند ، ناشى از نهايت نادانى و عدم درك آيه است ، زيرا القاى نفس در هلاكت مربوط به جايى است كه هدفى بالاتر از جان در خطر نباشد ، و الا بايد جان را فداى حفظ آن هدف مقدس كرد ، همان گونه كه امام حسين ع و تمام شهيدان راه خدا اين كار را كردند . آيا اگر كسى ببيند جان پيامبر ص در خطر است و خود را سپر براى حفظ او كند ( همان كارى كه على ع در جنگ احد كرد و يا در ليلة المبيت آن شبى كه در بستر پيامبر ص خوابيد ) چنين كسى القاء نفس در هلاكت كرده و كار خلافى انجام داده ؟ آيا بايد بنشيند تا پيامبر ص را به قتل برسانند و بگويد القاء نفس در هلاكت جايز نيست . حق اين است كه مفهوم آيه روشن است و تمسك به آن در اين گونه موارد نوعى ابلهى است . آرى اگر هدف آن قدر مهم نباشد كه ارزش جان باختن را داشته باشد و يا اگر