را يك آيه مستقل مىدانستند كه براى بيان آغاز سوره‌ها و فاصله ميان آنها نازل شده است . و از احمد ( فقيه معروف اهل تسنن ) و بعضى از قاريان كوفه نقل مىكند كه آنها * ( بِسْمِ اللَّه ) * را جزء سوره حمد مىدانستند نه جزء ساير سوره‌ها ( 1 ) . از مجموع آنچه گفته شده چنين استفاده مىشود كه حتى اكثريت قاطع اهل تسنن نيز * ( بِسْمِ اللَّه ) * را جزء سوره مىدانند . در اينجا بعضى از رواياتى را كه از طرق شيعه و اهل تسنن در اين زمينه نقل شده يادآور مىشويم : ( و اعتراف مىكنيم كه ذكر همه آنها از حوصله اين بحث خارج ، و متناسب با يك بحث فقهى تمام عيار است ) . « معاوية بن عمار » از دوستان « امام صادق ع مىگويد از امام پرسيدم هنگامى كه به نماز بر مىخيزم * ( » بِسْمِ اللَّه « ) * را در آغاز حمد بخوانم ؟ فرمود بلى مجددا سؤال كردم هنگامى كه حمد تمام شد و سوره اى بعد از آن مىخوانم » بسم اللَّه « را با آن بخوانم ؟ باز فرمود آرى ( 2 ) : 2 - دارقطنى از علماى سنت به سند صحيح از على ع نقل مىكند كه مردى از آن حضرت پرسيد « السبع المثانى » چيست ؟ فرمود : سوره حمد است ، عرض كرد : سوره حمد شش آيه است فرمود : * ( بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * نيز آيه اى از آن است » ( 3 ) . 3 - بيهقى محدث مشهور اهل سنت با سند صحيح از طريق ابن جبير از ابن عباس چنين نقل مىكند : استرق الشيطان من الناس ، اعظم آية من القرآن * ( بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * : « مردم شيطان صفت ، بزرگترين آيه قرآن

--> ( 1 ) تفسير المنار جلد اول صفحه 39 - 40 . ( 2 ) كافى جلد 3 صفحه 312 . ( 3 ) الاتقان جلد اول صفحه 136 .