اين اثر كمتر مورد توجه محققان معاصر در تاريخ تفكر و أدبيات ايران قرار گرفته است . ادوارد براون اين كتاب را شرح جامى بر نصوص صدر الدين قونوى پنداشته است ، « 1 » و ديگران مانند مرحوم بهار آن را از كتاب شرح الفصوص جامى باز نشناخته‌اند . « 2 » استاد حكمت نيز در كتاب جامى خود فقط به ذكر نام شرح الفصوص

--> « 1 » از سعدى تا جامى ، ترجمهء استاد على اصغر حكمت ، چاپ دوم ، تهران ، 1339 ش ، ص 761 . عجيب اين است كه استاد حكمت در حواشى خود بر اين اثر اين اشتباه را تصحيح نفرموده‌اند ، در حالى كه در كتاب جامى ، تهران ، 1320 ش ( ص 169 - 170 ) ، كه هفت سال قبل از چاپ اول از سعدى تا جامى به طبع رسيده بود ، قسمت مقدمهء نقد النصوص را ، كه در آن جا جامى تصريح مىكند كه اين كتاب شرح نقش الفصوص است ، آورده بوده‌اند . « 2 » رك سبك شناسى ، تهران ، 1327 ش ، ج 3 ، ص 226 و نيز مثنوى هفت اورنگ جامى به تصحيح مدرس گيلانى ، ص بيست و بيست و چهار ، شماره هاى 6 و 32 . در ديوان كامل جامى به تصحيح هاشم رضى ، مقدمه ، ص 294 و 295 ، شماره هاى 4 و 18 ، ظاهرا مؤلف نفهميده است كه نقد النصوص شرحى بر فصوص الحكم نيست ، با اينكه اين مطلب از عبارات استاد حكمت در كتاب جامى ، ص 169 - 170 ، كه مأخذ آقاى رضى بوده ، به خوبى دانسته مىشود .