على عليه السلام با ستمكاران براى بوجود آوردن زمامدارى خود و ادامهء آن ، مدارا مىكرد [ و نام آن را مصلحت مىگذاشت ] العياذ با الله نه تنها خود يكى از ستمكاران به انسانها محسوب مىگشت ، بلكه جنايت بر قانون عدالت را نيز مرتكب مىگشت . زيرا او مانند يك زمامدار معمولى بود كه در صورت ارتكاب ظلم ، جامعه و تاريخ فقط يك جرم ( ظلم بانسانها ) را براى او ثبت نمايد ، بلكه بدانجهت كه آن بزرگ بزرگان مجسمهء اصل دادگرى و تجلىگاه عدل در عالم هستى و انسانها بود ، خود اصل و قانون عدل و داد با شكست مواجه مىگشت .