خفته آن باشد كه او از هر خيال دارد اميد و كند با او مقال او چنان كه از خيال آيد به حال آن خيالش گردد او را صد و بال ديو را چون حور بيند او بخواب پس ز شهوت ريزد او با ديو آب چون كه تخم نسل را در شوره ريخت او به خويش آمد خيال از وى گريخت ضعف سر بيند از آن و تن پليد آه از آن نقش پليد ناپديد مطلب چهارم - توجه به محروميتهاى متنوعى كه دامان اكثريت مردم دنيا را گرفته است ، از يك طرف ، و آگاهى از اين كه ده تن از تو زرد روى و بينوا خسبد همى تا به گلگونى تو روى خويش را گلگون كنى مانع از اينست كه نه تنها انسان بيدار بتواند از شيرينىها و گواراهاى دنيا احساس لذت مطلق بنمايد ، بلكه آنها را در ذائقهء دل و جان تلخ و ناگوار هم مىنمايد . ، - أ لستم في مساكن من كان قبلكم أطول أعمارا ، و أبقى آثارا ، و أبعد آمالا ، و أعدّ عديدا ، و أكثف جنودا ، تعبّدوا للدّنيا أيّ تعبّد ، و آثروها أىّ إيثار ، ثمّ ظعنوا عنها به غير زاد مبلَّغ و لا ظهر قاطع ( آيا شما در خانه‌هاى كسانى پيش از خود قرار نگرفته‌ايد كه عمرهاى آنان از شما طولانىتر بوده و آثارشان پايدارتر و آرزوهايشان دور و درازتر و عددشان از شما بيشتر و سپاهيانشان از شما انبوه تر بوده است . آنان دنيا را در حدى شگفت آور پرستيدند [ يا تسليم محض شدند ] و آن را به طور عجيب بر همه چيز مقدم داشتند و سپس از اين دنيا كوچ كردند بدون زاد و توشه اى كه آنانرا به مقصد برساند و بدون مركبى كه سفرى را سپرى نمايد . ) آن قصر كه بهرام در او جاى گرفت رو به بچه كرد و شير آرام گرفت بهرام كه گور مىگرفتى همه عمر اين دفعه نگر كه گور بهرام گرفت