ربوبى عرض مىكند : ما عبدناك حقّ عبادتك و ما عرفناك حقّ معرفتك ( خداوندا ، ما ترا آن چنان كه شايستهء مقام ربوبى تست ترا عبادت نكرديم و آن چنان كه شايستهء مقام خداوندى تست ، ترا نشناختيم . ) - البته - آنجا كه عقاب پر بريزد از پشهء لاغرى چه خيزد وقتى كه اشرف موجودات خاتم الانبياء و المرسلين صلى اللَّه عليه و آله و سلم بدينگونه اعتراف به قصور نمايد ، وضع فرشتگان و ديگر انسانها روشن است . اين مسأله جاى ترديد نيست ، زيرا همه مىدانيم كه - از ممكن اى ياران به ذات حق مسافتهاستى ممكن چو كاهى مضطرب در موج آن درياستى ممكن زمانى بوده و او از زمان اعلاستى ممكن مكانى بوده و او از مكان بالاستى افهام را كى درك آن انيت علياستى مطلبى كه در اين مورد بايد متذكر شويم ، اينست كه با نظر به مجموع دلائل عقلى و احساسهاى برين و دلائل نقلى قطعى ، هر اندازه رشد علمى و روحانى بشر بيشتر باشد ، معرفتش به خدا بيشتر و تقربش به آن مقام اعلا افزونتر بوده ، در نتيجه آشنائى او با عظمتهاى صفات و افعال خداوندى و ديگر امور ربانى عالىتر و عبادات و اطاعاتش در بارگاه الهى پر معنىتر خواهد بود . با اين حال ، هيچ يك از انسانها و فرشتگان هر قدر هم درجات رشد و كمال را پيموده باشند ، نخواهند توانست معرفت و عبادت را به آن چه كه شايستهء خداونديست بجاى بياورند .