13 ، 20 - و لبّا لمن تدبّر ، و آية لمن توسّم ، و تبصرة لمن عزم ، و عبرة لمن اتّعظ ، و نجاة لمن صدّق ، و ثقة لمن توكَّل ، و راحة لمن فوّض ، و جنّة لمن صبر ( خداوند سبحان اسلام را مغزى قرار داد براى كسى كه انديشيد ، و علامت براى كسى كه فراست و فهم برين به كار انداخت ، و بينائى براى انسانى كه داراى عزم و تصميم [ براى خيرات ] است ، و عبرت براى كسى كه پند بپذيرد ، و نجات براى تصديق كند ، و اطمينان براى كسى كه توكَّل كند ، و راحتى براى كسى كه همهء امور خود را به خدا بسپارد و سپر براى كسى كه شكيبا باشد . ) تدبّر و علامت شناسى و بينائى و عبرت اندوزى و نجات و آرامش و راحت و نگهدارنده از حوادث ويرانگر ، صفات عاليه اى است كه اسلام به انسان مسلم مىدهد . مقدارى از صفات عاليه كه تعهّد واقعى به اسلام در انسان بوجود مىآورد ، در مبحث گذشته مطرح شد ، مقدارى ديگر از آنها ، در همين مبحث كه عنوان نموده‌ايم ، مشاهده مىشود . بدانجهت كه اساس صفات مورد بحث را در مبحث گذشته تحت عنوان فهم برين بررسى و تحقيق نموديم ، لذا در اين مورد به شرح و تفصيل آن نمىپردازيم . در اين مورد فقط بيك اصل مهمّ اشاره مىكنيم كه درك و پذيرش آن ، از ديدگاه معرفت در اسلام بسيار ضرورت دارد : اكثر صفات عاليه اى كه امير المؤمنين عليه السّلام در اين خطبه ، بانسانهاى مسلمان حقيقى نسبت مىدهد ، از مقولهء عوامل علم و درك و دريافت مىباشند مانند : 1 - برهان براى كسى كه بخواهد بر مبناى اسلام سخن بگويد . 2 - شهادت براى كسى كه در برابر خصم بايستد . 3 - نور براى كسى كه بخواهد از اسلام روشنائى بگيرد . 4 - فهم برين براى كسى كه تعقّل كند . 5 - مغز براى كسى كه بينديشد .