تفسير عمومى خطبهء صد و چهارم 2 ، 13 - أمّا بعد ، فإنّ اللَّه سبحانه بعث محمّدا صلَّى اللَّه عليه و آله و ليس أحد من العرب يقرأ كتابا و لا يدّعى نبوّة و لا وحيا ، فقاتل به من أطاعه من عصاه ، يسوقهم إلى منجاتهم و يبادر بهم السّاعة أن تنزل بهم ، يحسر الحسير و يقف الكسير ، فيقيم عليه حتّى يلحقه غايته ، إلَّا هالكا لا خير فيه ، حتّى أراهم منجاتهم و بوّأهم محلَّتهم ، فاستدارت رحاهم ، و استقامت قناتهم ( پس از حمد و ثناى خداوندى ، خداوند سبحان محمّد صلَّى اللَّه عليه و آله را مبعوث فرمود در حالى كه هيچ احدى از عرب نبود كه كتابى بخواند و نه ادّعاى پيامبرى كند و نه ادّعاى نزول وحى نمايد ، پيامبر اكرم [ پس از بعثت ] به يارى كسانى كه او را اطاعت مىكردند با كسانى كه او را نافرمانى مىنمودند به پيكار برخاست . آنان را به طرف رستگارى ميراند . آن بزرگوار براى نجات آنان پيش از آنكه قيامت يا مرگشان فرا رسد و ضعيف را ناتوان سازد و شكسته از كار بيفتد ، پيشدستى مىفرمود . پيامبر بر مأموريّت خود در بارهء [ اصلاح ] آن انسانها ايستادگى مىفرمود تا او را به هدف نهائيش برساند ، مگر آن تباه شده را كه خيرى در وى