اين كلمات را در موارد فوق به فراوانى به كار مىبرند ، مانند خلَّاقيّت هنرى و صنعتى و علمى و غير ذلك . و حتّى با نظر به آيهء شريفهء : * ( فَتَبارَكَ الله أَحْسَنُ الْخالِقِينَ ) * ( پس مبارك و پاكيزه است خداوندى كه بهترين آفرينندگان است ) . كه ظاهرش اينست كه خلق كنندگانى وجود دارند كه خداوند بهترين آنان مىباشد . نيز نمىتوان گفت : استعمال كلمه خالق به معناى حقيقى آن ، به غير از خدا جايز بوده باشد ، زيرا مقصود از كلمه « خالقين » همان علل طبيعى و علل انسانى و ديگر علل ماوراى طبيعى هستند كه مردم آنها را خالق مىپندارند ، يعنى در نظر آنان ، آن علل طبيعى و انسانى و ماوراى طبيعى خالق محسوب مىگردند . مورد دوم - ايجاد شيء بىسابقهء هستى بطور مطلق است . و ابداع به اين معنى است كه به خداوند نسبت داده مىشود و جز خداوند هيچ موجودى نمىتواند مبدع حقيقى بوده باشد ( 1 ) . 3 - خداوند متعال دلائل متعدّد و روشنى را براى معرفت ما در باره او اقامه فرموده است از آن جمله دلائلى كه خداوند جلّ سلطانه براى انسانها اقامه فرموده است ، دلائلى است كه امير المؤمنين عليه السّلام در جملات مورد تفسير بيان فرموده است : 1 - بروز و ظهور ملكوت قدرت خداوندى در عالم هستى . اين ملكوت

--> ( 1 ) . خلقت ابداعى در مجلَّد دوم از ص 87 تا ص 92 و در مجلَّد پانزدهم از ص 192 به بعد از همين ترجمه و تفسير بحث شده است ، به همين جهت در اين مبحث در بارهء هويّت ابداع بحث تفصيلى ننموديم .