تفسير عمومى خطبهء سى و چهارم 3 ، 5 افّ لكم ، لقد سئمت عتابكم ، أ رضيتم بالحياة الدّنيا من الآخرة عوضا و بالذّلّ من العزّ خلفا ( اف بر شما اى مردم ، از خطاب و توبيخ بر شما خسته شده‌ام ، آيا در برابر سراى آخرت و سعادت ابدى رضايت بزندگى دنيوى داده و به پذيرش ذلت بجاى عزت دلخوش كرده‌ايد ) . كسى كه به خوشىهاى بى اساس دنيا دل بربندد بايد تن به ذلتها و پستىها بدهد مگر از سرنوشت عبرت انگيز اقوام و ملل گذشته ، اطلاعى نداريد كه چند صباحى قدم از روى نخوت در روى زمين برداشتند و جوهر گرانبهاى وجود خود را در بازار فريباى اين دنيا از دست دادند و كالائى جز خسارت نيندوختند هيچ نوشى بى نيش نديدند و هيچ گلى بى خار نچيدند و هيچ خنده اى بر لبانشان نقش نيست مگر اين كه اشكهاى اندوه آن نقش را برهم زد . حرارت لذايذ زودگذر چشمه سار روح آنانرا كه پيوسته به درياى ابديت بود ، به صورت ذوقها و هيجانها بخار كرد و رهسپار فضاى نيستى نمود .