اى كاروانيان منزلگه كمال ، باكى از عوعو سگان در مسير اين راه نداشته باشيد ( آيهء شمارهء 5 ) . نوح نهصد سال دعوت مىنمود دم بدم انكار قومش ميفزود هيچ از گفتن عنان واپس كشيد هيچ اندر غار خاموشى خزيد ز ان كه از بانگ و علالاى سگان هيچ واگردد ز راهى كاروان يا شب مهتاب از غوغاى سگ سست گردد بدر را در سيرتگ مه فشانه نور و سگ عوعو كند هر كسى بر طينت خود مىتند چون كه نگذارد سگ آن بانگ سقم من مه‌ام سيران خود را كى هلم چون كه سر كه سر كگى افزون كند پس شكر را واجب افزونى كند اگر يك انسان به مرحلهء كمال يقين برسد ، آن قدر داراى عظمت و فروغ گشته است كه اگر همهء دنيا در برابرش صف آرائى نمايند ، باكى به خود راه نمىدهد ، بلكه از صفآرائى آنان در شگفتى فرو مىرود و دل بجهالت و حقارت آنان مىسوزاند . مگر يك بعد يقين ، احساس در برداشتن واقعيت نيست كسى كه واقعيت را در بر گرفته است ، چگونه مىتواند گوش به فرياد آنان كه از آن واقعيت بدورند ، فرا بدهد شناخت ملكوت اين مبحث در گذشته بطور مختصر مطرح شده است . كلمهء ملكوت در چند آيه از قرآن مجيد وارد شده است . از آن جمله : 1 - * ( وَكَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ ) * ( 1 ) ( و بدينسان ملكوت آسمانها و زمين را بر ابراهيم نشان مىدهيم و تا او از دارندگان يقين باشد ) . 2 - * ( أَ وَلَمْ يَنْظُرُوا فِي مَلَكُوتِ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَما خَلَقَ الله مِنْ شَيْءٍ ) * ( 2 )

--> ( 1 ) الانعام آيه 75 . ( 2 ) الاعراف آيهء 185 .