شناسى و خودسازى نمىداد ، به هيچ گونه پيشرفت صحيح نائل نمىگشت . ملاحظه مىشود كه يكى از نتايج پذيرش هدايت خداوندى عبارتست از بزرگترين عامل پيروزى در زندگى كه استقامت و شكيبائى و پايدارى در گردنه‌هاى صعب العبور ارتباط با حقايق و توجيه آنها به سود خويش و خالى نكردن سنگر در برابر مشكلات مىباشد . نتيجهء پنجم - آدمى در هر لحظه از زندگى از مرز باريك ميان رشد و سقوط عبور مىكند : دانه اى در صيدگاه عشق بىرخصت مچين كز بهشت آدم بيك تقصير بيرون ميكنند قطع اين مرحله بى همرهى خضر مكن ظلماتست بترس از خطر گمراهى اين زندگيست ، حساسترين پديدهء عالم هستى است : من كه ملول گشتمى از نفس فرشتگان قال و مقال عالمى مىكشم از براى تو اين زندگيست ، و هرگز گمان مبريد كه لحظات پيشين زندگى مىتواند بطور جبر حتمى سرنوشت لحظات بعدى را هم تعيين كند ، زيرا - هر نفس نو مىشود دنيا و ما بى خبر از نو شدن اندر بقا عمر همچون جوى نو نو مىرسد مستمرى مىنمايد در جسد حال كه زندگى چنين حساس است ، بيائيد در ادامهء اين زندگى قانون تأمين كنندهء آن را پيدا كنيم و به آن عمل كنيم ، پيش از آنكه با ورشكستگى تباه كنندهء روح روياروى شويم و بگوئيم : افسوس كه ايام جوانى بگذشت سرمايهء عمر جاودانى بگذشت تشنه بكنار جوى چندان خفتم كز جوى من آب زندگانى بگذشت اين قانون تأمين كنندهء « حيات معقول » ، جز برخوردارى از هدايت الهى نمىتواند بوده باشد . اين هدايت عبارتست از اين روشنائى كه وصول به هدف « حيات معقول » فقط با درك و پذيرش * ( الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا ) * ( ما از