توضيح - اين كه حضرت موسى فرو رفتن فرعون و فرعونيان را در زينت و اموال متراكم به خدا نسبت مىدهد ، يك مسئلهء طبيعى است كه مال و منال دنيا هرگز قدرت آن را ندارد كه خود را از تسلط زورگويان كنار بكشد . يك صد ريالى نمىتواند دست كسى را كه با تعدى و ظلم آن را بدست آورده بسوزاند ، اينست قاعدهء امكان تصرف آدمى در اشياء عينى كه در نظم طبيعت به خدا منصوب مىشود . از طرف ديگر خداوند هستى دستور اكيد صادر كرده است . كه مردم در تحصيل قدرت براى دفاع از جان و دسترنج و همهء حقوق خود ، بايد حد اكثر تلاش و تكاپو را داشته باشند . * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيراً مِنَ الأَحْبارِ وَالرُّهْبانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ ) * ( 1 ) ( آنان كه طلا و نقره را متراكم نموده و آنها را در راه خدا مصرف نمىكنند ، آنان را به عذابى دردناك تهديد نما ) انفاق فى سبيل اللَّه يعنى صرف كردن و بجريان انداختن مواد مفيد در رفع نيازمنديهاى جامعه . آيا انفاق كردن در اين راهها سلطه طلبى و خودكامگى و مال پرستى است با نظر دقيق در مضامين آياتى كه مطرح نموديم ، روشن شد كه جهاد در اسلام انگيزه اى جز اصلاح حال مردم در هر دو بعد مادى و معنوى چيز ديگرى نيست . آن آيات قرآنى كه صراحتا مىگويد : پيامبران براى برداشتن زنجير و بندهاى گرانبار از دست و پاى انسانها مبعوث شده‌اند ، معناى جهاد فى سبيل اللَّه را كاملا توضيح مىدهند كه اين پيكار براى آزادى است نه براى برده كردن مردم در اشكال گوناگونش : * ( الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَه مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي

--> ( 1 ) التوبه آيه 34 .