* ( التَّوْراةِ وَالإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلالَ الَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ . . . ) * ( 1 ) ( مردم با ايمان از پيامبرى درس ناخوانده كه در نزد آنان در تورات و انجيل نوشته شده است ، پيروى ميكنند . اين پيامبر آنانرا امر به نيكى و نهى از پليدى نموده پاكيزه‌ها را براى آنان حلال و پليديها را براى آنان حرام نموده و بارهاى سنگين و زنجيرهائى را كه بر آنان پيچيده بود ، برميدارد . ) در صورتى كه جنگها و پيكارهاى معمولى براى سنگينتر كردن بار و محكم نمودن زنجيرها يا عوض كردن آنها به بارها و زنجيرهاى ديگر مىباشد . پيكار در راه بدست آوردن آزادى مثبت و قرار دادن انسانها در مسير كمال ، جهاد فى سبيل اللَّه ناميده مىشود . اين نكته را كه پيامبران براى تحصيل آزادى مردم حركت ميكنند ، جلال الدين مولوى از كلمهء مولا استفاده مىكند : زين سبب پيغمبر با اجتهاد نام خود و ان على مولا نهاد كيست مولا آنكه آزادت كند بند رقيت ز پايت وا كند 2 - امام حسين ( ع ) در راه كوفه در منزلگاه ذى حسم در ميان ياران خود ، برخاست و پس از ستايش و سپاس خداوندى و توضيحى در بارهء موقعيتى كه قرار گرفته بودند ، فرمود : « مگر نمىبينيد عمل به حق نمىشود و از باطل اجتناب نمىگردد ، در چنين وضعى است كه انسان با ايمان در حالى كه خود را بر حق مىبيند ، ميل به ديدار خداوندى دارد . من بطور قطع مرگ را جز سعادت و زندگى با ستمكاران را جز ملالت و تيره روزى نمىبينم . 3 - در آن هنگام كه حر بن يزيد رياحى سمت حركت امام حسين را تعيين نموده ، خود نيز با فاصلهء كمى با او حركت ميكرد ، به امام حسين گفت : « در بارهء جان خود بينديش ، من گواهى مىدهم كه اگر جنگ كنى قطعا كشته خواهى

--> ( 1 ) الاعراف آيهء 157