و جز فاجر و كافر نخواهند زاييد . پروردگارا ، من و پدرانم و هر كس را كه به حيطهء من وارد شود و همهء مردان و زنان با ايمان را ببخش و براى ستمكاران جز نابودى نخواهد افزود ) مشابه همهء جريانات فوق بر امير المؤمنين عليه السلام رخ مىدهد ، او صبر مىكند ، شكيبائى مىورزد ، براى گستردن عدالت پيش پاى همهء آنان تلاش مىنمايد ، شب و روز خود را وقف آسايش آنان مىكند . از هر طرف وصله مىكند ، از طرف ديگر پاره مىشود . عاليترين حكمت الهى را بر گوش آنان مىخواند ، مانند ضعيفترين افراد بر روى زمين مىنشيند . با زور بازوى خود چشمه‌ها بجريان مىاندازد ، مزارع را شاداب مىسازد . اندوخته اى از دنياى آنان جز لباسى كه در تن دارد و خود آن را مىشويد و گاهى كامل خشك نشده آن را مىپوشد . در عبادت معبود تا به مقام ولايت كبرى پيش مىرود . همهء اين تلاشها و تكاپوها را مردم اجتماعش مىبينند و مىدانند و همگى بر آن عظمتها اتفاق نظر دارند . با اين حال مىگويند : ما مقام مىخواهيم ما لذت مىجوئيم ما سود مىخواهيم بگذار معاويه هر كارى را دلش مىخواهد انجام بدهد بگذار معاويه همهء قواى حياتى مسلمانان را در راه زورگوئى خود مصرف نمايد بگذار بنى اميه شهوت - پرست و نژاد پرست و مقام پرست را تا حد معبوديت به بالا ببرد و مردم را بردگان آنها بسازد . آيا على بن ابي طالب از اين همه تبهكارى و وقاحت ننالد و فرياد بر نياورد . اين كه امير المؤمنين براى آن رذل صفتان پست سيرت آرزوى زمامدارى بد و تبهكار مىنمايد ، در حقيقت سرعت بروز نتايج جبرى اعمالشان را آرزو مىكند ، نه اين كه براى انسانهاى قابل تربيت و تعليم ، مربى بد مىخواهد . 24 ، 25 - اما و اللَّه لوددت انّ لى بكم الف فارس من بنى فراس بن غنم هنا لك لو دعوت اتاك منهم فوارس مثل ارمية الحميم ( هشيار باشيد ، سوگند به خدا ، دوست دارم كه بجاى شما ، هزار مرد سوار