( 1 ) از خطبه‌هاى آن حضرت است كه در آن آغاز آفرينش آسمان و زمين و آدم را بيان فرمايد . سپاس خدايى را كه سخنوران در ستودن او بمانند و شمارگران شمردن نعمتهاى او ندانند ، و كوشندگان حقّ او را گزاردن نتوانند . خدايى كه پاى انديشهء تيزگام در راه شناسايى او لنگ است ، و سر فكرت ژرف رو به درياى معرفتش بر سنگ . صفتهاى او تعريف ناشدنى است و به وصف در نيامدنى ، و در وقت ناگنجيدنى ، و به زمانى مخصوص نابودنى . به قدرتش خلايق را بيافريد ، و به رحمتش بادها را بپراكنيد ، و با خرسنگها لرزهء زمين را در مهار كشيد . سر لوحهء دين شناختن اوست ، و درست شناختن او ، باور داشتن او ، و درست باور داشتن او ، يگانه انگاشتن او ، و يگانه انگاشتن ، او را بسزا اطاعت نمودن ، و بسزا طاعت نمودن او ، صفتها را از او زدودن ، چه هر صفتى گواه است كه با موصوف دو تاست و هر موصوف نشان دهد كه از صفت گواه است كه با موصوف دوتاست و هر موصوف نشان دهد كه از صفت جداست ، پس هر كه پاك خداى را با صفتى همراه داند او را با قرينى پيوسته ، و آن كه با قرينش پيوندد ، دوتايش دانسته ، و آن كه دوتايش خواند ، جزء جزءاش داند ، و آن كه او را جزء جزء داند ، او را نداند ، و آن كه او را نداند در جهتش نشاند ، و آن كه در جهتش نشاند ، محدودش انگارد ، و آن كه محدودش انگارد ، معدودش شمارد . و آن كه گويد در كجاست ؟ در چيزيش در آرد ، و آن كه گويد فراز چه چيزى است ؟ ديگر جايها را از او خالى دارد . بوده و